Poniżej jeden z komentarzy zamieszczonych na Blogu.
Prawdopodobnie są kobiety,które od lat funkcjonują dobrze po
aborcji.Tutaj ich nie ma,bo nie potrzebują rozdrapywać ran.Ja też do
nich należałam i mam nadzieję jeszcze należeć.Jestem w szoku, jaki
bezmiar cierpienia po aborcji wylewa się z tego forum. Po prostu "piekło
za życia",nie trzeba żadnej kary boskiej.A chciałam tu znaleźć choć
słowo pocieszenia,jakieś "światło w tunelu",w którym się znalazłam z
tego samego powodu.
Dokonałam aborcji ponad 20 lat temu.Otrząsnęłam się
dość łatwo, miałam 2 synów,kochającego męża,ustabilizowane życie,byłam
spełniona na wszystkich płaszczyznach. Może właśnie dlatego
stwierdziłam,że kolejne dziecko może mi ten stan zburzyć. Musiałam być
głupia,zagubiona,pełna pychy,że postanowiłam wtedy przerwać ciążę.Miałam
dużo szczęścia i jakiejś wewnętrznej siły, że przez te minione 20 lat
udało mi się udawać, że wszystko jest OK. Były dni,może nawet tygodnie,że
mogłam patrzeć wstecz bez emocji,próbować rozgrzeszać się z tej fatalnej
decyzji. Cieszyłam się życiem dla siebie dla dzieci,dla męża, żebyśmy
byli szczęśliwą rodziną.Z mężem bardzo szanujemy swoją psychikę i nigdy
nie rozmawiamy na ten temat. Nie zauważyłam,żeby uczucie między nami
wygasło,czy zbladło. Jakieś 15 lat temu miałam krótką depresję
niewątpliwie na tym tle,ale sama się wydźwignęłam.W tej chwili znów mnie
dopadły wyrzuty sumienia i jestem od blisko miesiąca cała spanikowana,
udręczona, nieszczęśliwa. Może nie mam już siły udawać,że wszystko jest
OK. Bardzo żałuję decyzji sprzed 20 lat. Nie trafiają do mnie argumenty,że
wtedy byłam inną kobietą,że teraz już bym tego nie zrobiła,że ludzie
mają prawo do błędów.że więcej szkody robi teraz w rodzinie moje
cierpienie,niż tamta straszna decyzja.
Rozpaczliwie szukam pocieszenia i
nadziei,że ten stres kiedyś zelżeje na tyle,bym mogła funkcjonować
normalnie i nie sprawiać kłopotu rodzinie.Szukam pocieszenia w Bogu,choć
zawsze byłam daleka od głębokiej wiary.We wszystkim jest jakiś zamysł
boski,być może moja droga do Boga wiedzie przez wyrzuty sumienia,żal za
grzechy i cierpienie za życia.
Kobiety! Szukajcie swojej drogi do
szczęścia i spokoju. Nikt nie zasługuje na całkowite potępienie.Jesteśmy
mądrzejsze od innych,bo wiemy,co znaczy przerwanie ciąży."Errare humanum
est","cierpienie uszlachetnia","co nas nie zabije-to nas wzmocni". Naszą
siłą w wielu sprawach są emocje,te same,które nas teraz tak
przytłaczają. Spróbujmy sobie wybaczyć, Bóg też jest miłosierny. Chcę
wierzyć ,że ześle spokój i mnie i tobie.
podpisano: Kobieta po Przejściach, 7 listopada 2016r.
