Pokazywanie postów oznaczonych etykietą USA. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą USA. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 25 listopada 2010

Historia dr Alvedy King

Bratanica legendarnego Martina Luthera Kinga, dr Alveda King, zabiła w latach 70. dwoje swoich dzieci. Teraz walczy o delegalizację aborcji nazywając ją nową formą niewolnictwa Murzynów.

- Dwoje spośród 50 milionów dzieci zabranych nam przez aborcjonistów od roku 1973 było moimi. Wciąż je widzę w moich myślach. Jak wiele czarnych kobiet, uwierzyłam kiedyś w słowa lekarza, który mi powiedział, że moje dzieci to nic innego jak „zlepek komórek”. Chciałam w to wierzyć. Kiedy zrozumiałam swój błąd, zdałam sobie sprawę, że jestem ofiarą aborcji – napisała na swoim blogu dr Alveda King, bratanica legendarnego Martina Luthera Kinga.

Dr King jest obecnie w USA jedną z najbardziej znanych i zaangażowanych obrońców praw dzieci nienarodzonych. Od lat przekonuje, że aborcja jest współczesną formą niewolnictwa Murzynów. Jej antyaborcyjne poglądy spowodowały, że jest krytykowana przez wiele wpływowych środowisk murzyńskich na czele z „postępowymi” pastorami, którzy oskarżają ją o zawłaszczanie spuścizny po zamordowanym w 1968 roku przywódcy ruchów domagających się równouprawnienia czarnych.

Więcej w artykule: Kobieta, która "ma sen" o kraju bez aborcji, fronda.pl, 24.11.2010

Oficjalna strona Alvedy King

czwartek, 14 stycznia 2010

Wpływ niedostatecznego poradnictwa przed aborcją na kobiety i mężczyzn - artykuł z Traumatology

Artykuł opublikowany w medycznym czasopiśmie Traumatology informuje, że mężczyźni i kobiety, którym nie udzielono wyczerpujących informacji podczas porady przed aborcją, jak również ci którzy nie byli zgodni ze swoimi partnerami co do decyzji o aborcji byli bardziej narażeni na problemy osobiste i interpersonalne.

Naukowcy: Catherine T.Coyle, Priscilla Coleman i Vincent M. Rue - eksperci od badania skutków aborcji za pomocą ankiety on-line zebrali dane od 374 kobiet, które wcześniej miały aborcję i od 198 mężczyzn, których partnerki wybrały aborcję.

Wyniki pokazały, że kobiety, które wyrażały niezadowolenie z jakości doradztwa przed aborcją mają zazwyczaj problemy w relacjach takie jak obsesyjne natręctwa, wycofanie, nadmierne podniecenie oraz tendencję do opisywania zaburzeń składających się na zespół stresu pourazowego (PTSD). Mężczyźni z podobnymi doświadczeniami przed aborcją opisywali podobne urazy interpersonalne.

W przypadkach gdy partner nie zgodził się z decyzją o przerwaniu ciąży, kobiety częściej zgłaszały PTSD i tendencję do natręctw podczas gdy u mężczyzn taka niezgoda była połączona z PTSD, natręctwami, nadmiernym pobudzeniem i innymi problemami w relacjach.

Naukowcy zwrócili uwagę, że niewiele badań uwzględniło psychologiczne skutki jakie wywołuje aborcja na życzenie u mężczyzn, jednakże zabieg ten jest powszechnie powiązany z późniejszymi uczuciami złości, niepokoju, poczuciem winy, żałoby i bezsilności u mężczyzn.

"Pomimo, że mężczyźni mają związek z zajściem w ciążę i aborcją, nie jest im rutynowo proponowana rozmowa z doradcą przed aborcją," napisali. "Pomimo wezwania do większej integracji i okazania uwagi mężczyznom w klinikach aborcyjnych, niewiele się zmieniło.
Większość mężczyzn, którzy towarzyszą kobietom w klinikach nie jest objętych poradnictwem i czekają pozostawieni sami sobie."

David Reardon, dyrektor wykonawczy Elliot Institute, w korespondencji z Life Site News stwierdził, że wyniki badań potwierdziły istotność prawa do skutecznego egzekwowania przepisów aborcyjnych (...)

"Właściwe badania i poradnictwo obniżą ilość aborcji zwłaszcza wśród kobiet, które są zmuszane do niechcianej aborcji, a także ograniczy tempo rozwoju zaburzeń psychicznych związanych z aborcją," powiedział.

" Jedynym sposobem osiągnięcia tego celu jest usunięcie barier, które uniemożliwiają kobietom pociągnięcie aborterów do odpowiedzialności za niedbałe badania i poradnictwo," dodał Reardon.


Źródło: LifeSiteNews.com 13.01.2010

Artykuł źródłowy:

Inadequate Preabortion Counseling and Decision Conflict as Predictors of Subsequent Relationship Difficulties and Psychological Stress in Men and Wome;Catherine T. Coyle, Priscilla K. Coleman, and Vincent M. Rue; Traumatology, Nov 2009; vol. 0: pp. 1534765609347550v1.

czwartek, 15 października 2009

Uzależniona od aborcji

Irene Vilar przyznała się, że w ciągu 17 lat 15 razy przerwała ciążę. Opisała to w książce, która ma jej zapewnić sławę

Wydana właśnie w USA książka jest tak kontrowersyjna, że odrzuciło ją wcześniej 51 wydawnictw. Nosi tytuł: „Macierzyństwo niemożliwe. Wyznania uzależnionej od aborcji”. Okładka przedstawia sylwetkę kobiety, na której łonie narysowano 15 przekreślonych kresek. W taki sposób snajperzy zaznaczają kolejne śmiertelne trafienia na kolbach karabinów.

– Oczywiście nie wyglądało to tak, że chciałam to robić raz po razie. Ale ćpun ma dokładnie tak samo. Też za każdym razem chce przestać – powiedziała „Los Angeles Times” 40-letnia Vilar. Jak twierdzi, po prostu nie mogła się powstrzymać. A spiralę kolejnych ciąż i aborcji miał sprowokować jej były mąż, profesor filologii klasycznej Pedro Cuperman.

Vilar zakochała się w nim, gdy miała 16 lat, a on 50. Dziś zarzuca mu, że „próbował ją kontrolować” i przestrzegał przed posiadaniem dzieci. Twierdził, że potomstwo zabija namiętność między kobietą a mężczyzną. Sprawiło to, że „postanowiła się zbuntować” i w sekrecie odstawiła pigułki antykoncepcyjne. Kiedy jednak zachodziła w ciążę, bała się, że Cuperman ją rzuci, i udawała się do kliniki. Zrobiła tak 15 razy.

Po publikacji książki Ameryka jest w szoku. Vilar twierdzi, że dostaje listy z pogróżkami. – Boję się o swoje bezpieczeństwo. Dobrze znam te wszystkie historie o „morderczyniach dzieci” i obawiam się, że stanę się ofiarą fundamentalizmu – mówi. I dodaje, że choć dziś, z drugim mężem, ma dwójkę dzieci, pozostaje zdecydowaną zwolenniczką aborcji.

– Ta kobieta zabiła 15 dzieci i uważa, że to powód do dumy. Napisała książkę, która ma jej zapewnić sławę. To chore – powiedział „Rz” konserwatywny amerykański działacz społeczny Peter LaBarbera. Według niego „takie są skutki nieograniczonego dostępu do aborcji”.

Więcej w artykule: Uzależniła się od aborcji, rp.pl 15.10.2009

wtorek, 6 października 2009

Projekt pomocy "Rachela" ma już 25 lat

W Archidiecezji Milwaukee (USA) od 1984 roku lat działa program terapeutyczny dla kobiet, które dokonały przerwania ciąży. Zajęcia pomagają im uporać się z syndromem poaborcyjnym. Inicjatorką programu jest psycholog Vicki Thorn, niekwestionowany autorytet w dziedzinie pokonywania traumy poaborcyjnej.

Inspiracją do opracowania i uruchomienia projektu stały się przeżycia jej przyjaciółki, która nie mogła poradzić sobie z syndromem proaborcyjnym. Thorn utworzyła grupę wsparcia dla kobiet, które doświadczyły przerwania ciąży. Projekt Rachela pomaga im uporać się z trudnymi przeżyciami po stracie dziecka, do której same doprowadziły.

Program przyciąga wiele osób. Do jego sukcesu przyczyniła się współpraca z różnymi kościołami działającymi w USA. Początkowo program obejmował indywidualne rozmowy z kobietami. Teraz Projekt Rachela stanowią zajęcia z terapii grupowej oraz terapia indywidualna. Wprowadzono także formy terapii dla mężczyzn oraz personelu medycznego uwikłanego w aborcję. Prowadzone są szkolenia dla osób zajmujących się zawodowo udzielaniem pomocy kobietom z doświadczeniem aborcji.

„Ludzie pracujący dla Projektu Rachela mają za zadanie służyć delikatną pomocą w przechodzeniu bolesnego procesu zdrowienia. Żadna kobieta nie powinna się obawiać prośby o pomoc. Jesteśmy po to, by służyć radą, a nie oceniać czyjeś postępowanie” – mówi Thorn.

Do popularności projektu przyczyniła się w dużej mierze charyzmatyczna postać samej autorki. Prywatnie żona nauczyciela akademickiego i matka szóstki dzieci czas i energię poświęca na działalność terapeutyczną. Szkoli pracowników socjalnych, pielęgniarki, położne i psychoterapeutów, rozmawia z duchownymi, a także przedstawicielami organizacji religijnych i pozarządowych. Dzięki jej zaangażowaniu program z poziomu lokalnego przeszedł na poziom ogólnokrajowy, a potem międzynarodowy (Australia, Nowa Zelandia, kraje Europy).

Źródło: Catholic News Service 17/09/2009 opr.hli.org.pl

Zobacz też: Terapia "Żywa nadzieja"

wtorek, 19 maja 2009

Wybór Christi Stile

Historia cierpienia.

Czy potraficie sobie wyobrazić gorsze cierpienie niż to kiedy jedyna córka umiera? Kay Stile potrafi.

Jej córka Christi Stile miała tylko 17 lat, kiedy wróciła z przyjaciółką do domu z wyprawy na łyżwy. Wyglądała na wstrząśniętą i nieszczęśliwą, ale gdy rodzice zapytali ją, co się stało, powiedziała, że właśnie miała przykrą rozmowę i nie chce o tym rozmawiać. Kay i Fred Stile nie myśleli o tym incydencie przez długi, długi czas.

Cztery miesiące później, Christi przyszła do matki i powiedziała, że jest w ciąży. Płakała, że po prostu nie może urodzić tego dziecka, bo to by ją zabiło.

W przeszłości Kay mawiała, że taka postawa jest właściwą, jakiej należy oczekiwać od 17-letniej dziewczyny. Ale w tej chwili, chociaż Fred i Kay odrzucali możliwość aborcji, Kay zgodziła się zawieźć Christi do kliniki Centrum Kobiet Aurora Mayfair.

Aborcja.

Aby uczynić tą sytuację jeszcze smutniejszą, aborcja została zaplanowana na dzień jej 18 urodzin – 1 lipca 1993.

Pomimo, że Mayfair był kliniką rekomendowaną przez Planned Parenthood, Kay i Christi byli podenerwowane. Czy aborcja naprawdę jest bezpieczna? Kay poszła z Christi na spotkanie informacyjne i zapytała o bezpieczeństwo. Zapewniono ją, że istnieje tylko ryzyko krwotoku oraz, że klinika jest przygotowana do działania w takiej sytuacji. Kay uspokoiła się.

Komplikacje.

Kay przebywała w poczekalni i czekała aż Christi wróci z gabinetu zabiegowego. Nagle w zachowaniu pracowników kliniki wystąpiło ogólne poruszenie. Kay była pewna, że stało się coś złego. Była również pewna, że to Christi była pacjentką, u której wystąpiły komplikacje. Jeden z pracowników kliniki powiedział jej, że u Christi wystąpiły drobne komplikacje i że zostanie przeniesiona do szpitala na obserwację. Czysto rutynowe działanie – jutro będzie mogła wrócić do domu. Kay została zapewniona, że nie ma powodu do alarmu. Wszystko było w porządku, tylko po prostu wolą być ostrożni.

Matka niemal w panice podążyła do szpitala. Gdy przybyła, personel szpitala powiedział jej, że nie może zobaczyć Christi, dopóki się nie uspokoi. Kay opanowała nerwy i po uspokojeniu została zaprowadzona do łóżka gdzie leżała jej córka.

Dziewczyna leżąca w łóżku była nieprzytomna, podłączona do aparatury złożonej z wielu rurek i przewodów. Jej twarz była zniekształcona i obrzęknięta.

"To nie moja córka," powiedziała Kay, ale pielęgniarka podała jej plastikową torebkę z biżuterią córki. Ta dziewczyna w łóżku to była rzeczywiście Christi.

Teraz Kay musiała uczynić najtrudniejszą rzecz w swoim życiu: zadzwonić do męża i powiedzieć mu, że już nie będzie miał córki. Ona żyła, ale już nigdy nie będzie tą samą Christi.

Co rzeczywiście się stało w gabinecie?

Fred i Kay dopiero później dowiedzieli się, co rzeczywiście stało się w Mayfair. Aborter Ronald Kuseski, nie będąc anestezjologiem, podał Christi dożylnie środki uspokajające.

Po wykonaniu aborcji, spojrzał w górę, gdzie zobaczył Christi bladą, z sinymi wargami, bez oddechu, bez wyczuwalnego pulsu. Jej serce zatrzymało się. Zostali wezwani ratownicy medyczni, którym udało się przywrócić puls i oddech, przed przewiezieniem dziewczyny do szpitala.

Uchybienia.

Klinika nie ma zapisu funkcji życiowych Christi zarejestrowanych podczas aborcji. Chociaż adwokat Kuseskiego podkreślił, że w klinice była "karta wstrząsu ", to wcześniej sam Kuseski powiedział Kay, że w klinika nie ma "karty wstrząsu".

Śledztwo medyczne wykazało, że nie było pulsoksymetru w wyposażeniu gabinetu, w którym wykonywano aborcję Christi. Kuseski wyparł się jakichkolwiek uchybień w procedurze aborcji.




Konsekwencje.

Izba Lekarska wysłała do niego "List upominający”", przypominający o konieczności przestrzegania w przyszłości "Wytycznych Monitorowania Znieczulenia”, a także zalecenie uczestnictwa w zaawansowanym, specjalistycznym szkoleniu ratowniczym podtrzymywania akcji serca.

Prawdopodobnie z obawy, że Fred i Kay mogą obwiniać chłopaka Christi za to, co stało się, jej przyjaciółka powiedział im, co się naprawdę wydarzyło się w nocy, kiedy wróciły obie z łyżew . Christi była zdenerwowana, nie z powodu sprzeczki z przyjaciółką, ale dlatego, że została zgwałcona przez znajomego za lodowiskiem.

Stojąc przy łóżku Christi podczas realizacji filmu Christi's Choice, dokumentującego doświadczenie rodziny, Fred Stile skomentował, że gdyby Christi urodziła dziecko zamiast poddawać się aborcji, on teraz zmieniałby pieluchy swojemu wnukowi zamiast swojej niesprawnej córce. Dziecko oczywiście do czasu realizacji tego video wyrosłoby już z pieluszek. A teraz Christi byłaby młodą matką uczęszczającą do szkoły. Posiadanie dziecka nie zakończyłoby życia Christi. Aborcja skutecznie je odebrała.

Od chwili wydania Christi's Choice, rodzina Stile zgromadziła rachunki na usługi medyczne w wysokości ponad 250.000 dolarów. Christi pozostaje w stanie wegetatywnym, opiekują się nią rodzice. Nie wygląda na to aby jej stan się zmienił.



Źródło: RealChoice.com 15.12.2000

wtorek, 21 kwietnia 2009

Wykorzystaj swoją szansę - wybierz życie

Wykonywany przez Jaime Thietten utwór "My Chance" (Moja szansa) otrzymał tytuł Piosenki Roku 2008 podczas tegorocznej gali nagród dla niezależnych artystów chrześcijańskich Momentum Award w Nashville.

„Mówili nam, że nie będziemy żałować, a do dziś te słowa wciąż bolą. Modliliśmy się każdego dnia, by Bóg zrozumiał, ale nigdy nie dostaliśmy drugiej Szansy. On był moją jedyną Szansą” – śpiewa artystka.

Piosenka, którą można wysłuchać w internecie (www.jtmusic.net/home), opowiada historię kobiety, którą prześladują wspomnienia o dokonanej w przeszłości aborcji. Bohaterka, opłakująca swojego zabitego przed urodzeniem synka, nazywanego w piosence „Szansą” przyznaje, że nigdy już nie będzie mogła mieć dzieci.

Ok. 70 proc. kobiet dokonujących aborcji w USA to osoby przyznające się do chrześcijaństwa.

Źródło: KAI, LifeSiteNews.com 17.04.2009


piątek, 17 kwietnia 2009

Historia Holly Patterson


Holly Patterson zmarła w wielu 18 lat w roku 2003 z powodu posocznicy spowodowanej pozostałymi w jamie macicy resztkami błon płodowych, po legalnej aborcji farmakologicznej.
Środki poronne otrzymała w klinice Planned Parenthood w Hayward (Kalifornia, USA) w dniu 10 września 2003. Wbrew zasadom jakie są zalecane przy przeprowadzaniu aborcji farmakologicznej, w klinice przyjęła pigułkę Mifeprex a tabletkę misoprostolu otrzymała do przyjęcia w domu.

Holy dostała silnych bóli i wróciła do pokoju pielęgniarskiego, gdzie została zbadana, podano jej leki przeciwbólowe i odesłano do domu. Za namowami przyjaciela, którego niepokoił jej stan powróciła do kliniki w dniu 17 września, gdy jej stan się pogorszył i szanse na uratowanie były znikome.

Monty Patterson, ojciec Holy powiedział w wywiadzie z San Francisco Chronicle: " Pracownicy medyczni traktują to jako prostą tabletkę, którą bierzesz, i jakby pozbywasz się bólu głowy. Procedura jaką zastosowano była lekkomyślna. Dziewczyna przyjęła tabletkę. Została odesłana do domu by tam przyjąć drugą tabletkę. Jest zbyt wiele rzeczy, które mogły pójść źle".

Przed tym wypadkiem w Ameryce Północnej w wyniku aborcji farmakologicznej zmarły dwie kobiety: jedną z nich była Kanadyjka, która zmarła na skutek rzadkiego zakażenia bakteryjnego podczas badań klinicznych środka poronnego przed jego zatwierdzeniem.

Następnie w roku 2002 po podaniu RU 486 zmarła kolejna kobieta w wyniku pęknięcia niezdiagnozowanej ciąży pozamacicznej. To skłoniło producenta i FDA do wystosowania pisma do lekarzy, w którym przypomniano o konieczności kontroli USG przed podaniem środka poronnego, aby wykluczyć ciążę pozamaciczną.


Aborcja farmakologiczna polega na podaniu dwóch tabletek: pierwszej mifepristonu (RU 486) i drugiej misoprostolu. Pierwsza blokuje odżywianie zarodka, druga powoduje skurcze i wydalenie go wraz z wyściółką macicy

Gdy mifepristone został zaaprobowany przez FDA, zalecano aby drugą tabletkę podać doustnie po dwóch dniach podczas drugiej wizyty w klinice.

Jednak ponieważ lekarze stwierdzili, że tabletka misoprostolu działa efektywniej oraz wywołuje mniej skutków ubocznych przy podaniu dopochwowym i jest to bardziej wygodne i mniej kosztowne dla pacjentek, zalecali przyjmowanie jej w domu.

Tak właśnie zrobiła Holy Patterson, zgodnie z tym co powiedział jej ojciec, który dowiedział się o aborcji, kilka godzin po jej śmierci.


Zobacz też: Wszystko co powinnaś wiedzieć o RU 486

Źródło: realchoice.com, trdd.org

Fundacja Stacy Zallie


Amerykanka Stacy Zallie poddała się legalnej aborcji mając 19 lat w 1999 roku. Nie powiedziała o tym nikomu z rodziny i nie dawała po sobie poznać, że ma problemy. Była pod opieką psychiatry i ciągle utrzymywała swoje przeżycia w tajemnicy. W październiku 2000 roku, na kilka dni przed ślubem swojego brata, na którym miała być druhną, Stacy popełniła samobójstwo.

Rodzice, pogrążeni w ogromnym bólu, doświadczeni tym do czego może doprowadzić aborcja powołali do istnienia fundację imienia utraconej córki. Fundacja Stacy Zallie ma na celu niesienie pomocy kobietom po aborcji, aby żadna z nich nie została bez opieki i nie powtórzyła błędu Stacy.

Rodzina Zallie nie zajmuje stanowiska w sprawie aborcji ale skupia się na pomocy kobietom cierpiącym po aborcji, bez względu na poglądy polityczne, wyznanie i religię.



Zobacz też: Wielka Brytania: Samobójstwo po aborcji

Aborcja zwiększa ryzyko depresji

Manipulacja Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego (APA)

Kobiety, które straciły życie na skutek legalnej aborcji


wtorek, 3 lutego 2009

Amerykański aktor robi rachunek sumienia


Gary Graham, aktor, odtwórca roli ambasadora Sovala w "Star Trek: Enterprise" pisze na swoim blogu o faktach całkowicie ignorowanych przez establishment Hollywood.Aktor, w dość brutalnych sformułowaniach, opisuje nieodpowiedzialność swej młodości.

Stwierdza, że dla uprawiającego "wolną miłość", pobudzanego narkotykami młodego aktora bardzo wygodną opcją była aborcja. Przyznaje, że zapłacił za szereg aborcji swoich dziewczyn, dzięki czemu nie czuł się odpowiedzialny aby brać za nie odpowiedzialność. Najłatwiej było wcale o "problemie ciąży" nie myśleć - zapłacić i mieć to z głowy.
Jednak w pewnym momencie przyszło otrzeźwienie, czego rezultatem jest następujące wyznanie:

- Mówi się nam, że mamy prawo do seksu, gdy tylko przyjdzie nam na to ochota. W szkole dostarcza się nam prezerwatywy. Rozwiązłość seksualna jest nie tyle wybaczana, co pochwalana. Jeżeli zajdziesz w ciążę, a jest ci to niewygodne, nie martw się, dostępne są usługi Planowanego Rodzicielstwa. Niewygodne dziecko może zostać chirurgicznie wyrwane z macicy, zmielone i wyrzucone do kosza jak śmieć. Problem rozwiązany, a matka może kontynuować swój egocentryczny styl życia. Jednak blizny na jej duszy nigdy się do końca nie zagoją. Jestem mężczyzną, lecz na mojej duszy są te blizny...

Nawołujecie, by "aborcja była legalna lecz rzadka". Dlaczego rzadka? Co takiego jest złego z aborcją, że uważacie, że powinno jej być mniej? Usuwano mi pieprzyki ze skóry. Żaden lekarz mi nigdy nie powiedział, że powinno się rzadziej usuwać pieprzyki. O co z tym chodzi? A może to nieme przyznanie, że aborcja jest... po prostu zła? Wypróbuj taką rzecz - za każdym razem gdy usłyszysz frazę "Kobieta ma prawo wyboru" dodaj "zabicia swego dziecka". O to chodzi. O prawo kobiety do wyboru zabicia swego dziecka.

Mam zamiar powiedzieć to, co świadomie rozumieją miliony ludzi, co wiele kolejnych milionów czuje w głębi swoich serc, lecz nie pozwala sobie, by o tym myśleć czy naprawdę to poczuć. I wierzcie mi, wiem, że za to co napiszę będą mnie nienawidzić ludzie, którzy mnie nawet nie znają, którzy nigdy ze mną nie pracowali, którzy ze mną nie grali w golfa, ani nie poszli na drinka.

Powiem to mimo wszystko: Aborcja jest morderstwem!

Całość świadectwa w języku angielskim na blogu Grahama. (Uwaga, brutalny język).

Źródło: LifeSiteNews.com, tłum. Fronda


poniedziałek, 29 października 2007

Mała część mojego serca

Za każdym razem, kiedy nie udaje nam się odwieść kobiety, która pragnie usunąć to malutkie życie, które mieści się w jej łonie, mała część mojego serca zostaje zraniona.

Jestem operatorem ultrasonografu z 30 letnim stażem i za każdym razem mam zaszczyt oglądać Boży cud w łonach kobiet. „Ty utkałeś mnie w łonie mej matki.”(Psalm 139,13). Widziałem i dokumentowałem rozwój tego małego człowieczka w kolejnych miesiącach ciąży. „ Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył”(Księga Rodzaju 1,27).” Dziękuję Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie, godne podziwu są Twoje dzieła”(Psalm 139, 14).” Czyż nie sprzedają dwóch wróbli za asa? A przecież żaden z nich bez woli Ojca waszego nie spadnie na ziemię. U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Dlatego nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli.” (Ewangelia wg św.Mateusza 10, 29-31).

Oglądałem je, kiedy skakały rozciągały się, kiedy wystawiały języki na wierzch, ziewały, ssały kciuk, kiedy pokazywały mi, że są chłopcem lub dziewczynką. Słuchałem i badałem ich puls, mierzyłem ich kości i rozmiary bioder. Miałem ten zaszczyt, aby oglądać jak się rozwijają i dzielić się tym wszystkim z ich rodzicami i Stwórcą. Tak bardzo jestem do nich przywiązany, ponieważ je znam. Widziałem je i słyszałem. Byłem świadkiem ich zabaw.

Wiele kobiet, które przeszły aborcje wyznają że straciły kawałek swojego serca, tak jak matki, którym umiera dziecko. Nie ważna jest faza ciąży, tym co się liczy jest ten wielki żal, który pozostaje po stracie dziecka. Żal, który potęgowany jest przez milczenie, przez brak ramienia, na którym można się wypłakać, przez brak opłakania straty, przez brak rodzinnego zgromadzenia. To tak, jak gdyby dziecko nigdy nie istniało. Dla wielu kobiet i mężczyzn to ciągle ropiejąca rana utrzymywana w sekrecie, to wyparty z siebie ból, który nie zostanie uleczony dotąd dopóki cierpiący nie udadzą się po lekarstwo.

I siebie znajduje w tym podobnym i tajemniczym, ukrytym miejscu żalu. Oczywiście za każdym razem jestem głęboko poruszony radością i smutkiem, jakie towarzyszą badaniu ultrasonografem w Centrum Ciąży Kryzysowej, gdzie jestem wolontariuszem. Radość jest wielka. Przypowieść o zaginionej owcy przypomina nam jak Bóg troszczy się o każdego z nas, a specjalnie o tych zagubionych. Nie miałem pojęcia jak głęboki jest mój żal. Te dzieci dotykają mojego serca, kiedy na nie patrzę. Za każdym razem mała część mojego serca umiera, kiedy nie możemy przekonać matki, aby urodziła swoje dziecko.

Niedawno Byłem na rekolekcjach, dla tych, którzy podnoszą się z bólu aborcji. Ku mojemu zaskoczeniu ten żal, który nosiłem w sobie, wylał się niekontrolowanymi łzami. Razem z innymi przeszedłem proces opłakiwania i uzdrowienia. Reprezentując opłakiwane przez mnie dzieci, każdemu nadałem imię, aby były choć trochę uwiecznione. Dostalem certyfikat życia dla Tanisha’y, Bridget, Lawanda’y, Keesha, Brendan’a, Anton’a, Thomas’a, Joseph’a i Andrew. Zawierzam te dzieci Stwórcy życia, uznając ich wartość i dar, każdego z nich i każdego z nas.
Włączam się w głosy tych, którzy mają już Dość Milczenia

Mike Stack

(na podstawie http://www.silentnomoreawareness.org/testimonies/testimony5072.htm, za zgodą Georgette Forney, tłumaczyła Caroline)

Aleksandra przełamuje milczenie.

Kiedy miałam 14 lat po raz pierwszy zaszłam w ciążę. Ojciec dziecka uznał cala sytuacje za kłamstwo i stwierdził że takim sposobem chcę go przy sobie zatrzymać. Pewnej nocy bardzo źle się czułam, dostałam wysokiej gorączki. Moja mama zabrała mnie do szpitala, gdzie lekarz powiedział jej o mojej ciąży. Bardzo zdenerwowana i zawiedziona zabrała mnie do domu. Jasnym było, iż na drugi dzień czeka mnie wizyta w klinice aborcyjnej.

Następnego ranka, matka zaciągnęła mnie do kliniki na Manhattanie. Siedząc i płacząc w poczekalni, myślałam o tym, iż przez aborcję stracę wszystkie szanse na to, aby być z moim chłopakiem. Nie przypominam sobie, abym myślała wtedy o dziecku. Kiedy ostatecznie zawołali moje imię, mama weszła ze mną do gabinetu. Podczas badania ultrasonografem, kiedy moja matka zobaczyła dziecko zaczęła płakać i wzięła mnie z powrotem do domu.

Tego samego wieczoru, kiedy dotarłyśmy do domu, mama zadzwoniła do ojca dziecka i powiedziała mu, że jestem w ciąży. On zaś w odpowiedzi opowiedział wszystko swojej mamie, która w niedługim czasie przyjechała mnie odwiedzić. Kilka miesięcy wcześniej straciła swoją córkę chorą na raka i błaga mnie, abym zatrzymała to dziecko. Zdecydowałam, więc, że urodzę, jednakże w piątym miesiącu ciąży poroniłam. Straciłam moją cenną córeczkę Janice Marie Colon.

Tak bardzo bym chciała, aby moja historia skończyła się na tym wydarzeniu, ale niestety mając 16 lat po raz drugi zaszłam w ciążę. Starałam się odzyskać to, co straciłam, jednakże dowiedziałam się że mój chłopak zdradzał mnie. Zerwałam z nim za raz po tym, gdy powiedziałam mu o mojej ciąży. Mama bardzo chciała, abym mogła zatrzymać to dziecko, niestety nie miała finansów, aby nas wesprzeć i utrzymać. W szaleństwie gniewu i rozpaczy, poszłam do kliniki, aby zrobić to, co powinnam, bez ojca dla tego dziecka i wsparcia rodziny. Wiedziałam, że sama nie poradzę sobie. Przynajmniej tak myślałam. Przypominam sobie moją drogę do kliniki i moje przekonanie, że to, co robie jest zwyczajna rzeczą, że jest tyle samo dziewczyn w moim wieku, które juz to przeszły. Nie pamiętam, abym czuła smutek czy wyrzuty sumienia po zamordowaniu mojego syna Adama Muriel Juniora.

W wieku 17 lat znalazłam chłopaka, z którym wiązałam wielkie nadzieje. Pomógł mi ustabilizować się, a kiedy zaszłam w ciążę - on i jego rodzina byli szczęśliwi. Moja, jednakże nie podzielała tego szczęścia. Zdecydowałam się zamieskzać z nim i jego rodziną i dać życie temu dziecku, które nosiłam pod sercem. Pewnego dnia podczas kłótni tak bardzo mnie pobił, że zabił naszą córeczkę Miasia Font. Żeby ukryć wszystko wyznał mojej rodzinie, iż dokonałam aborcji. Ostatecznie jednak, kiedy rozmawiałam z jego matką - opowiedziałam jej całą prawdę.

Kilka miesięcy później zostałam zgwałcona. Zła i zdesperowana powiedziałam swojej przyjaciółce, że chcę się pozbyć się problemu. Nawet nie nazwałabym wtedy tego dzieckiem. Bez żadnego namysłu udałam się do kliniki aborcyjnej, wypełniłam papiery i prosiłam ich, żeby się pospieszyli. Niczego innego nie pragnęłam jak pozbycia się tego czegoś, co było we mnie. Tego dnia zabiłam kolejne swoje dziecko- Nelsona Gonzaleza. Ochrzczonego imieniem ojca, który porzucił mnie jako małą dziewczynkę.

Kilka lat później poznałam swojego przyszłego męża. Pobraliśmy się w Kościele Katolickim i zaczęliśmy nauki religii. Na krótki czas po ślubie zaczęłam brać udział w zebraniach i naukach kościelnych. Jeździłam na rekolekcje i opowiadałam innym o moich aborcjach. Rok po ślubie poczęliśmy nasza córeczkę, najpiękniejsze dziecko, jakie kiedykolwiek widziałam. Ale niestety życie potoczyło się inaczej i tuż przed jej drugimi urodzinami rozstaliśmy się się.

Pełna złości czułam, że straciłam wielką część mojego życia, że zmarnowałam ten cały czas będąc z moim mężem. Pomimo tego, że kochałam swoją córeczkę, oddałam ją na krótki czas swojej matce. Powoli sama zaczęłam się niszczyć. Współżyłam z wieloma mężczyznami, których traktowałam jak przedmioty. Nie przejmowałam się niczym. Moja córka nigdy nie wiedziała o niczym, ponieważ w głębi duszy wiedziałam, że to, co robię jest złe.

Gdy przeprowadziłam się do mojej matki, myślałam że wszystko się zmieni. Niestety moje zachowanie jeszcze bardziej się pogorszyło. Straciłam pracę, ponieważ nie pokazywałam się dniami; zaczęłam spotykać się z chłopakiem, który związany był juz innym związkiem. Ponieważ nasze życie seksualne było tak dograne, spotykaliśmy się bardzo często. Nie liczyło się zabezpieczenie. Po raz kolejny zaszłam w ciążę.

Rozdarta smutkiem, zmieszaniem i brakiem wiary, bez wsparcia przyjaciół i rodziny, udałam się do kliniki, aby potwierdzić moja ciążę. Ponieważ byłam dopiero w czwartym tygodniu nie mogłam wykonać aborcji.

Tej samej nocy pojechałam do kościoła, którego tak długo juz nie odwiedzałam. W drodze mówiłam sobie, że jeśli drzwi będą otwarte, nie zdecyduje się na aborcje. Niestety nie były. Ciągle kontynuowałam moja jazdę poprzez miasto, zaparkowalam dwa bloki od mieszkania moich chrzestnych. Wyciągnęłam telefon i powiedziałam sobie, że jeśli odbiorą nie zdecyduje się na aborcje. Nikt nie podniósł słuchawki. Kiedy przyjechałam do domu mama zapytała się czy jestem w ciąży. Odpowiedziałam jej, żeby się nie martwiła, bo wezmę sprawę w swoje ręce. Usłyszałam od niej, żebym zrobiła to, co mam zrobić, ponieważ nie będę mogła juz dłużej u niej mieszkać z kolejnym dzieckiem.

Tydzień później znowu znalazłam się w klinice. Wypełniłam papiery i oddalam je w ręce recepcjonistki, która była w co najmniej ósmym miesiącu ciąży. 20 minut później zostałam zaproszona do gabinetu „doradcy”, gdzie powiedziano mi, iż klinika nie bierze żadnej odpowiedzialności za to, co stanie się ze mną w czasie lub po zabiegu. Omówiliśmy sprawę antykoncepcji. Pobrano mi krew i zrobiono USG. Dziecko było tak małe, że nie można go było jeszcze zobaczyć.

Zostałam zaprowadzona do pokoju wraz z trzema innymi kobietami. Miałam się przebrać i włożyć swoje ubrania do kosza. Siedziałyśmy tam i patrzyłyśmy się jedna na drugą. Zaczęłyśmy rozmawiać, jak bardzo się boimy i jak bardzo nie chcemy przechodzić przez aborcję, ale przecież nie mamy innego wyjścia. Nasze sytuacje były takie podobne. Każda z nas albo miała już dzieci, albo jeszcze była dzieckiem. Co 10 minut byłyśmy wywoływane, jak robotnicy w fabryce.

Nigdy nikt nie zapytał się czy to jest właśnie to, czego chce. Nikt nie zapytał jak się czuje. Nikt nigdy nie pokazał mi jak wygląda pięciotygodniowe dziecko. Pomimo tego, że nienawidziłam siebie i że zamykałam się w sobie, wiedziałam ze musze żyć dalej, aby być matka dla swojej żyjącej córeczki.

Zaczęłam żyć i kochać coraz wiecej. Szukałam ludzi, których wiedziałam że będę kochać i którzy mogliby mnie zrozumieć. Pewnego dnia dowiedziałam się że moja współpracowniczka pisała artykuł na temat aborcji. Zdziwiła się szczerze, kiedy powiedziałam jej, iż jestem przeciwna aborcji. Zaczęłam jej pomagać zbierając różne artykuły i informacje. Wtedy to zobaczyłam zdjęcia dzieci usuniętych w siódmym tygodniu ciąży. Zaczęłam czytać w wielkim żalu i wstręcie. Udałam się do mojego spowiednika i wyznałam mu, co tak naprawdę uczyniłam.

Wiedziałam, ze Bóg mi wybaczył, ale ja sama nie mogłabym wybaczyć sobie, gdybym nie przerwała swojego milczenia i cichego płaczu moich dzieci w niebie.

Nie winię nikogo za moje decyzje. Wiem, że mogę zmienić płacze tych, które nie są słuchane. Modlę się za dzieci i kobiety, które przeszły aborcje.

Nie chcę, aby żadna kobieta przeszła przez to, co ja przeszłam.

Ciągle pracuję nad uzdrowieniem mojej duszy, ale moje serce nadal płacze nad moimi dziećmi. Wiem że mogę pomóc innym, dlatego modlę się żeby wszyscy zauważyli ze Życie jest cenne i ze powinno być docenione; życie jest darem i nie może ono być odrzucone lub odczłowieczone przez terminologię medycyny, która chce uśpić nasze sumienia.
Proszę o modlitwę za mnie i za tych, którzy walczą o ochronę życia...

Aleksandra

(na podstawie http://www.silentnomoreawareness.org/testimonies/testimony5082.htm, za zgodą Georgette Forney, tłumaczyła Caroline)

Rozgrzeszenie z aborcji - materiał TVN

 Dziś polecam materiał zrealizowany w roku 2015 przez Dzień Dobry TVN na temat tego jak poradzić sobie z traumą po aborcji. Podjęcie decyzji...